Toch nog een keer ‘Onze snelweg’

Dat er nog een verhaal zou komen over ‘onze snelweg’ in Rabat, zat er misschien nog wel in, maar dan slechts als een mooie afsluiter. De cirkel rond maken. Voor trouwe lezers is ‘onze snelweg’ wellicht een begrip voor anderen is een korte toelichting op zijn plaats. 

Ooit moet er langs Rabat een weg zijn aangelegd, die onderdeel uitmaakt van de snelweg Tanger-Casablanca. Zoals dat met wegen vlak langs een stad gaat, groeit de stad er overheen en wordt de weg een snelweg door de stad. Een snelweg met gelijkvloerse kruisingen, die de doorstroom niet bevorderen. 

Tijd voor een aanpassing en die kwam er. Drie jaar geleden leek ons kruispunt aan deze snelweg aangepakt te worden met de bouw van een viaduct. Het bleek slechts de opmaat tot een grootscheepse renovatie van de totale weg met vijf viaducten en rijbanen voor lokaal verkeer en snelwegverkeer. Tegelijkertijd werd kilometers buiten Rabat de nieuwe verbinding van de snelweg Tanger-Casablanca aangelegd met een schitterende tuibrug over de Bouregreg rivier. 

Onze snelweg, of liever gezegd de transformatie ervan, is een rode draad tijdens ons bestaan hier in Rabat geworden. Ook een metafoor voor hoe het er in Marokko aan toe gaat. Maanden geleden dacht ik dat het laatste verhaal wellicht wel geschreven was. De viaducten gingen wonderwel opeens allemaal open, terwijl nog niet alles af was. Het leek alsof er druk was uitgeoefend om nu toch eindelijk een einde te maken aan de tijdelijkheid van allerlei maatregelen. En met het gebruik van ons vernieuwde deel van de snelweg leek de kous af. 

Ik had beter moeten weten.

Met het openen van ‘onze strook’ met vijf viaducten, een traject van een kilometer of drie, werd pas duidelijk dat er een masterplan moest bestaan voor de totale route. Want direct begon de verbreding van het gehele stuk tot de aansluiting op de snelweg bij Sale. Net zoals de spoorbrug bij Temara in de richting van Casablanca verbreed wordt tot 2x driebaans. En voor de echte kenners: dus ook het stuk door de heuvels bij Sale El Jadida waar de heuvels in de afgelopen maanden aan de zijkanten zijn afgegraven zodat ook hier de weg kan worden verbreed. Kortom: ik was verrast door de onderliggende visie die ik ontwaarde. Een structuur, een plan.

Ik rijd zo vaak over deze weg dat ik overal met de werkzaamheden wordt geconfronteerd. Het patroon van afgraven, zand verplaatsen, zand storten, inklinken, grind storten, platwalsen, eerste laag asfalt, zo snel mogelijk bereikbaar maken voor het verkeer en tussentijds in kleine stappen de tweede en finale asfaltlaag aanbrengen. De lijnen worden veel later getrokken. Als ik dit zo opschrijf klinkt het goed, bijna planmatig, de werkelijkheid is iets weerbarstiger. De logica van de aanpak strookt niet altijd met de tijd die er voor nodig is. Soms zijn er ook zo weinig mensen aan het werk dat je je afvraagt hoe het werk af kan komen. Maar na na ruim drie jaar weet ik dat het lukt en gaat gebeuren. Ook de veiligheid van wegwerkers baart zorgen. Nee, ik moet dat herschrijven, in Nederland zou op deze manier geen wegwerker aan de weg mogen werken, zo dicht rijdt het verkeer zonder goede markering langs de mannen. 

Desalniettemin zouden we zomaar de volledige afronding van dit infrastructurele Masterplan kunnen meemaken. 

Er is echter meer.

De plotselinge opening van onze snelweg met viaducten leidde bij mij tot een dubbel gevoel. De blijheid om het einde van het gedoe werd deels gesmoord doordat ik ook zag wat er nog moest gebeuren. De tijdelijke rijbanen liggen maandenlang naast de nieuwe weg en zoals wel vaker dringt de vraag zich op; wanneer gaan ze dit opruimen en creëren ze een prachtige berm met beplanting? Tegelijkertijd zie ik talloze werkzaamheden aan de weg plaatsvinden, wordt op sommige plekken het nieuwe asfalt weer opengedrild om een leiding te leggen, zie ik dingen opengegooid worden om iets dat nog geplaatst moet worden. Het wordt er zeker beter van maar de vraag die rijst is: had dit in de planning niet anders gekund? 

En dan alsof ze mijn vragen laten borrelen tot ik het niet langer meer wil begrijpen, komen de vrachtwagens met zand de shovels en worden de bermen aangepakt. En als alles dan gladgetrokken lijkt, komen er weer shovels en kleine graafmachines die grote sleuven graven waarin vervolgens de contouren van een voetpad ontstaan, dat straks met beton wordt volgestort en aan weerszijden van de weg een langgerekt wandelpad ontstaat. 

Straks komt er definitieve belijning, staan er flitspalen in de middenberm, komen er stoplichten bij iedere rotonde – van dat laatste vragen wij ons dan weer af waarom er is gekozen voor rotondes- en kun je op je gemak in de bermen in het weekend picknicken en wandelen over paden – iets wat hier heel gebruikelijk is. 

Aan de hand van de ombouw van ‘onze snelweg’ is onze weg in Marokko te vertellen. Waarbij je gaandeweg ontdekt dat niet alle wegen hetzelfde zijn maar wel naar Rome leiden. Ik voel dat er nog zeker een verhaal over onze snelweg inzit.

 

In mijn bundel vertrouwde beelden zit een lang verhaal over ‘Onze snelweg’. Klik op het document hieronder om dit verhaal in zijn geheel te lezen.

Onze snelweg ‘vertrouwde beelden’

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s