‘Ons mannetje’ is kwijt

Hij was de eerste die mij gezicht gaf in Marokko. Door de manier waarop hij mij aankeek, oprecht en open, en hij mij behandelde, integer en hartelijk. Vanaf het prille begin wist hij mij en later ook mijn vrouw en de kinderen voor zich te winnen omdat hij dat vooral zichzelf niet als doel stelde. Of we hem nu drie dirham betaalde of, later met enige regelmaat, tien of twintig dirham hij bleef dezelfde. 

Een tijd lang was hij zelfs even onze tuinman. Wij dachten hem daarmee te helpen, zijn weekinkomen te verdubbelen, hij kon zelfs verhuizen naar een andere éénkamerwoning in een andere, betere wijk, toch werkte het maar een paar maanden. Hij vertrok zoals hij kwam met stille trom. Zonder aankondiging bleef hij weg.

En toen we hem weer op zijn vertrouwde stek als parkeerwachter bij de school van onze jongens tegenkwamen ging het leven door zoals het daarvoor was. Wij hadden geleerd om zijn stille terugtrekking te aanvaarden zonder vragen te stellen en hij bleef ons met dezelfde, zij het met enige schroom in het begin, vriendelijkheid tegemoet treden. De mogelijke schaamte over zijn plotse vertrek kon hij zo eervol voor zichzelf houden. En wij hielden inmiddels genoeg van hem om hem daarin met ons zwijgen te steunen.

En zo is ‘ons mannetje’, want zo heet hij sinds jaar en dag voor ons, voor mij weer wekelijks aan te treffen in zijn kleine territorium bij de school. Als ik uitstap is zijn begroeting nog hartelijker dan voorheen. Zijn lengte dwingt hem mij te zoenen in de nek. In de bruin gelooide huid van zijn gezicht glinsteren meestal zijn ogen. Als dat niet zo is valt het mij direct op en vraag ik of het wel goed met hem gaat. ‘sjwoeilla sjwoeilla’, is steevast zijn antwoord wat er op neer komt dat het wel ok gaat. Op zijn Gronings ‘kon minder’. Als ik terugkom altijd samen even oplopen, koetjes en kalfjes en tot slot mijn geld in zijn hand. Meestal meer dan nodig is omdat ik hem wil ondersteunen. Soms komt het voor dat zowel mijn vrouw als ik de auto bij hem hebben geparkeerd en dat hij twee keer twintig dirham heeft gekregen. Wij komen daar dan ’s avonds pas achter maar vinden dat eigenlijk alleen maar prima. ‘Ons mannetje’ verdient het.

Met de jongens heeft hij een eigen code nadat ze ooit aangaven zich ongemakkelijk te voelen bij zijn kussen. Nu geven ze een boks. De vuisten tegen elkaar. Hij vindt het volgens mij alleen maar geweldig. Een begroeting in de taal van de straat.

En opeens vlak voor de ramadan stond hij er niet meer. Na een dag, kwamen twee dagen, een week en na de week kwam de eerste zorg. Waar is hij? Een tijd lang bleef zijn plek onbezet, maar na twee weken verscheen een nieuwe ster aan het firmament op zijn plek. Een stugge, grotere, vreemde man. Bij hem wilde ik ook niet parkeren. Ik geef direct toe, ik was volledig vooringenomen. Niemand kan en mag de plek van ‘ons mannetje’ innemen. Mijn vrouw deelde mijn zorg en ik begon te vragen waar hij was. De nieuwe parkeerwacht gaf mij in darija en gebaren weinig meer informatie dan dat hij er niet meer was. Ik schrok en dacht voor even ‘hij zal toch niet dood zijn?’ Wat overigens gelet op zijn levenspatroon, het weinige geld en de armoedige omstandigheden geen vreemde gedachte hoeft te zijn. 

Een paar dagen later probeerde ik het bij een andere parkeerwacht. Deze haalde  slechts zijn schouders op en maakte duidelijk dat het hem niet zoveel kon schelen. Voor ‘ons mannetje’  zoveel anderen. Maar dat gold niet voor ons. ‘Ons mannetje’ is meer dan dat. Geen nummer, geen naamloze maar ‘ons mannetje’.

Ten einde raad deed ik een derde poging bij de parkeerwacht aan het begin van de straat. ‘Hij is ziek meneer, al een tijd lang, maar het gaat goed meneer. Hij komt wel terug. Hij komt wel terug.’ Het stelde mij nog niet geheel gerust maar ik deed het er even mee. Al was ik niet ver verwijderd van het punt dat ik wilde vragen om mij naar hem toe te rijden om zelf te zien hoe het met hem ging. 

En dan, een paar dagen voor het einde van de ramadan, terwijl ik op school sta, krijg ik een bericht van mijn vrouw die op dat moment vertrekt met haar auto. ‘Ons mannetje is er weer, Hij was ziek. ik heb hem twintig dirham gegeven. Hij ziet er goed uit.’ Een glimlach komt op mijn gezicht. Hij is er weer. Gelukkig.

Als ik later de straat inloop zie ik hem al van verre. Hij heeft zijn oranje veiligheidsvest nog onwennig om een van zijn handen gewikkeld en ik begrijp meteen waarom. De andere parkeerwacht staat nog in zijn territorium. Hij zal het langzaam weer moeten veroveren en ik vraag mij af of dit gaat lukken, maar aan mij zal het niet liggen. Onze begroeting is als twee vrienden die elkaar te lang niet hebben gezien. ik vraag hem hoe het met hem gaat, wat er was en of alles nu weer goed gaat. 

‘Ik was ziek meneer, de ramadan viel zwaar, bijna geen geld, toen ook nog ziek. Ik moest thuis blijven. Maar nu gaat het wel weer ok, nog niet helemaal ok maar het komt goed, inchallah! Hoe gaat het met de kinderen? Ik heb uw vrouw al gezien, gaat goed heh? Ze zei dat u zich zorgen maakte om mij. Dat hoeft niet meneer. Echt niet!’

‘Ik ben blij je weer te zien. Let op jezelf! Hier voor het suikerfeest. Zorg goed voor jezelf’, en ik duw hem vijftig dirham in zijn knuist.

‘Nee meneer. U bent te goed. Het hoeft niet.’

‘Koop eten. Zorg voor jezelf.’

Ik stap in mijn auto en zie de andere parkeerwacht met enige verwondering naar ons kijken. Hij dirigeert mij eruit waar ik slechts oog heb voor de gebaren van ‘ons mannetje’. Hij krijgt nog een paar dirham voor zijn moeite. Ik denk dat hij voelt dat ik hem woordeloos vriendelijk verzoek dit territorium terug te geven aan de ‘rechtmatige eigenaar’. Ik vraag mij af of het gaat gebeuren. Voor nu is ‘ons mannetje’ terug. Diepe blijdschap. Over een paar dagen ga ik weer kijken……

Advertenties

3 gedachtes over “‘Ons mannetje’ is kwijt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s